اشعار
پيشه ى توحيد
بهر نجات بشر راهبرى آمده
دادرسى آمده دادگرى آمده
ولادت عقل كلّ، ختم رسل احمدست
خلق ستمديده را راهبرى آمده
خلق جهان را پدر ديده به عالم گشود
آمنه بنت وهب را پسرى آمده
بولهب گرگ خو، بميرد از غصّه چون
بيشه ى توحيد را شير نرى آمده
مژده به روشندلان باد كه از لطف حق
شام سياه جهان را سحرى آمده
جلوه ى جانان رسيد بر تن ما جان رسيد
گلشن معبود را نغمه گرى آمده
از دل ابر سياه لشگر ظلمت گريخت
ز برج علم اليقين تك قمرى آمده
درآسمان اميد اختر تابان دميد
مهر قمر طلعت، خوش سِيَرى آمده
»حافظى« امشب بود شاد قلوب همه
زانكه به دار وجود حق نگرى آمده
بانگ طرب
امروز جهان روشن، از نور عدالت باشد
با دست خدا صادر، فرمان رسالت شد
چشم و دل ما روشن، از نور محمد شد
بيدار همه عالم، از خواب جهالت شد
پيمان خداوندى،ابلاغ به احمد شد
چشم و دل ما روشن، از نور محمد شد
جبريل امين از عرش در كوه حرا آمد
در خدمت پيغمبر با حكم خدا آمد
از كوه حرا آن شه چون عازم منزل شد
اندر نظرش آسان هر سختى و مشكل شد
بانگ طرب و شادى از ارض و سما آمد
برخاست ز دلها غم، چون مهر و وفا آمد
نازل ز در يزدان چون آيه ى قرآن شد
مرغ شرف و ايمان در باغ غزل خوان شد
گر در طلب ايمان در قيد حيات هستى
از درگه پيغمبر درمكر برات هستى
گر معتقد مرگ و روز عرصات هستى
ور عاشق آن حضرت از روى صفات هستى
هر وقت كه مى خوانى ازخود كلماتى تو
از دل به زبان آور، بر گو صلواتى تو
سراج منير
اى حرمت رشك بهترين برين
خاك درت قبله ى اهل يقين
روضه ى جانبخش دل افروز تو
جنت فردوس به روى زمين
خلق دو عالم ز درت ريزه خوار
علوى و سفلى ز رهت خوشه چين
اى تو خدا را به ازل مصطفى
وى تو برون از صفا ماء و طين
محو جمالت همه ى انبياء
مات كمالت همه ى مرسلين
هادى خلقى و سراج منير
داعى حقى و خدا را امين
مطلع عنوان تو نصر عزيز
مقطع ديوان تو فتح مبين
خالقى و مهر تو مرا درنهاد
راست نشسته است چو نقش نگين
شعله ى عشق تو مرا در نهاد
داغ تو ولاى مرا بر جبين
شعله ى عشق تو مرا در نهاد
داغ تو ولاى مرا بر جبين
اى تو ضمان همه ى عاصيان
وى تو شفيع همه ى مذنبين
آمده ام همچو گدا بر درت
با دلى افسرده و جانى غمين
دست به دامان ولايت زدم
زانكه بود مهر تو حبل المتين
جلوه نور
مژده دلا بعثت پيغمبر است
لطف خدا بر همگان ياور است
مژده دلا بعثت احمد شده
عيد همايون محمد شده
غار حرا وادى سيناشده
قلب نبى طور تجلّى شده
آمده جبريل امين از سما
نزد محمد سوى غار حرا
گفت محمد تو بخوان باسم ربّ
آنكه پديدار كند روز و شب
اى نبى امّى والا مقام
خيز زجا گشت زمان قيام
خيز و جهان را همه پر نور كن
جهل و ظلالت ز همه دور كن
خيز تو اين شام سيه روز كن
روز همه خلق تو نوروز كن
نسخه تو هست بشر را شفا
اى تو طبيب همه دردها
خيز و بت و بتكده نابود كن
كار خليل اللّه و داوود كن
حق بتو داده است كتاب مبين
معجزه توست الى يوم الدين
خيز بگو سجده به بتها خطاست
سجده فقط در بر يزدان سزاست
كو نشكند دختر معصوم را
طفلك درمانده مظلوم را
كو نكنند زنده ورا زير خاك
كو نكنند اين ستم هولناك
سيّد ابرار تويى يا رسول
قافله سالار تويى يا رسول
درد همه از تو دوا مىشود
كام همه از تو روا مىشود
مكه بنام تو زده ذوالجلال
دولت تو هيچ ندارد زوال
شمس و قمر آيتى از روى تو
شام سيه طرّه ى گيسوى تو
بندهاى و كار خدا مى كنى
درد همه خلق دوا مىكنى
راهبر و منجى عالم تويى
ختم رسولان معظم تويى
عيد رسالت هله اى عاشقان
بادمبارك به همه دوستان
گوى تو با مشكى مدحت سرا
مدح نبى و على مرتضى
ستارگان چشم براهند
بوسه زند تاج گل بپاى محمد
خسرو حسن است خود گداى محمد
تا كه برد بوى خوش صبا بگلستان
مى كشد از هر طرف رداى محمد
جسم شريفش بود لطيفتر از نور
محو شود سايه از صفاى محمد
آب بقا هستيش ز يمن رسول است
خضر، بقا دارد از بقاى محمد
خواهى اگر بشنوى كلام خدا را
گوش بقر آن كن و نداى محمد
از شب معراج ماه و جمله كواكب
چشم براهند بر لقاى محمد
ملك جهان را پلاك خود زده لولاك
چون دو جهان شد بنا براى محمد
آنچه خداوند در حديث كسا گفته
چون بخدا هست اتكاى محمد
پشت و پناه و شفيع عالميان است
چون بخدا هست اتكاى محمد
روشن و پيداست پيش مردم دانا
غير على نيست مثل و تاى محمد